Τον Αύγουστο θα έπρεπε να κάνουμε μια ανασκόπηση της ιστιοπλοϊκής σεζόν που τελείωσε και να σκεφτούμε τι θα μπορούσαμε να κάνουμε καλύτερα στην επόμενη . Και να το κάνουμε. Κάποια θέματα σκέψης είναι δυστυχώς κοινά διαχρονικά στις σκέψεις του Αυγούστου. Πάμε να δούμε κάποιες σκέψεις παρέα; Γιατί λογικά ο γιαλός είναι στραβός τελικά…

Ανοικτή

Για μια ακόμα φορά μετριόμαστε με το ποιος την έχει μεγαλύτερη. Ποιος θα κάνει τις περισσότερες διοργανώσεις. Και δυστυχώς καμία σοβαρή. Αποτέλεσμα: ο ένας αγώνας πάνω στον άλλον, με κανέναν να κάνει τον τροχονόμο, και τα σκάφη να μοιράζονται, εκτός αν πάνε εκβιαστικά στις διοργανώσεις του ομίλου τους… Παράλληλα οι διοργανωτές απαράδεκτοι: Τα του race management, συνήθως το χωράφι με τα λάθη. Κανένα marketing να προσελκύσουν συμμετοχές ή κακό marketing και προφανώς τίποτε προς τα έξω. Ακόμα και οι «μεγάλες» διοργανώσεις… Το καλό είναι ότι το 80% των συμμετεχόντων δεν τους ενοχλεί γιατί δεν τα καταλαβαίνουν!  …που μας φέρνει στους συμμετέχοντες: το 80% αυτό κάνει πρακτικά ομαδικό πλου και όχι αγώνα. Αγώνα δεν κάνεις χωρίς ούτε μια προπόνηση. Με το φωτοβολταικό ή την ανεμογεννήτρια και το μπίμινι. Με το σκάφος γεμάτο σαβούρα. Ξέρεις τι κάνεις; Ζημιά. Στο άθλημα, στον αγώνα των άλλων και πρωτίστως στην εικόνα του αθλήματός μας στους έξω. Που ποτέ δεν θα έρθουν να το δοκιμάσουν γιατί αυτό που βλέπουν δεν είναι καθόλου sexy… Πούλα το ή κάνε τη βόλτα σου με αυτό, να το χαίρεσαι όπως σου αρέσει και άσε τους «αγώνες».

Πρόταση; Πρέπει να μπουν κριτήρια για το ποιος συμμετέχει και πως. Είναι και θέμα ασφάλειας. Γίνεται αγώνας και θες να είσαι κοντά στα δρώμενα; Νιώθεις ασφάλεια αν περιτριγυρίζεσαι από σκάφη; Ας οργανώνεται ένας ομαδικός πλους μετά την εκκίνηση του αγώνα και να βρίσκονται όλοι μαζί στον προορισμό με τους φίλους τους και να περνούν καλά. Και μέχρι εκεί, μέχρι να παρακινηθείς να το δεις όντως αθλητικά… Παρατήρηση: αυτοί οι τύποι, αυτοί με το dinghy επάνω την ώρα που τρέχουν, είναι συνήθως και οι πιο γκρινιάρηδες και που δημιουργούν τα περισσότερα θέματα στην όποια διοργάνωση..

Επίπεδο

Νομίζω αν κοιτάξουμε πως ήταν πριν χρόνια και πως σήμερα, θα συμφωνήσουμε ότι είναι τραγικά χαμηλό. Ποιοι το διαμορφώνουν; Κυρίως οι όμιλοι. Υπάρχει ένα γενικότερο κλίμα για απλοποίηση. Ένα αίτημα για μικρότερα μπράτσα στην ανοικτή. Για πιο εύκολους αγώνες. Είναι σημείο των καιρών και ίσως και να πρέπει το άθλημα σωστά να αλλάζει προς αυτή την κατεύθυνση. Ο μέσος άνθρωπος τα τελευταία 20 χρόνια ζει κρίσεις. Δε μπορεί να πιέζεται και στο χόμπι του. Ας κάνουμε λοιπόν πιο εύκολους αγώνες κρατώντας όμως 1-2 δύσκολους ή μεγάλους στο καλεντάρι. Τους οποίους όμως πρέπει και να στηρίζουμε όλοι, αν θέλουμε να λεγόμαστε αθλητές του αθλήματος αυτού. Για 1 αγώνα το χρόνο δεν υπάρχει εργοδότης ή σύζυγος ή υποχρέωση που θα μας κρατήσει εκτός, αν το προγραμματίσουμε. Από την άλλη, το επίπεδο χαλάει κυρίως από τους διοργανωτές μέσω μιας άλλης μόδας: ακυρώνουν αγώνες με βάση μια απλή κακή πρόγνωση που μπορεί και να μη βγει από την προηγούμενη μέρα! Και στην τελική ας βγει και ας μας πετύχει όλους μέσα. Εκεί θα γίνουμε καλύτεροι. Εκεί θα χτίσουμε εμπειρία και γνώση. Αν ό όμιλος έχει κάνει τους απαραίτητους ελέγχους, όλα τα σκάφη θα έχουν σωστικά και ακόμα και ζημιές να γίνουν, είναι μέρος της άσκησης. Επίσης σαν διοργανωτής κάνε τα όλα σωστά: Διάλεξε επιτροπές που θα κάνουν σωστά την δουλειά τους και που δεν θα αδικήσουν αγωνιζόμενους ή που με αποφάσεις τους θα ρίξουν το επίπεδο ακόμα περισσότερο, εκπαιδεύοντας λάθος…

Ολυμπιακοί

Μιλάω αυτές τις μέρες καθημερινά με πολλούς ιστιοπλόους. Αντικείμενο διαλόγου η κωπηλασία, το μήκος, το μπάσκετ. Οτιδήποτε άλλο πέρα από την ιστιοπλοΐα. Κανένας ιστιοπλόος δεν παρακολούθησε με κανένα μέσο το τι έγινε στη Μασσαλία. Όπως κανένας ιστιοπλόος δεν παρακολουθεί πια το τι γίνεται στο America’s Cup. Γιατί; Μα γιατί αυτό το πράγμα δεν είναι για κανένα λόγο άξιο να το δεις. Με τα 12άρια παλαιότερα ή ακόμα και με τα IAAC  to 1995 γυρίστηκαν ταινίες. Ακόμα και ο μη ιστιοπλόος μπορούσε να μπει στο κλίμα και να καταλάβει την αγωνία. Το τι γινόταν. Την τεχνολογική πρόοδο και την έρευνα. Τώρα;

Η ιστιοπλοΐα σαν άθλημα θα είναι πολύ καλύτερα πια αν δεν είχε καμία σχέση με αυτό που έχουν γίνει οι Ολυμπιακοί. Παλιά, και χωρίς την τεχνολογία που τώρα υπάρχει περιμέναμε όλοι να δούμε κάποια μεγάλα ονόματα να αγωνίζονται. Τώρα δεν ξέρουμε καν ποιοι τρέχουν! Περιμέναμε να δούμε στρατηγική. Να δούμε ένα άθλημα τεχνικό. Τώρα το μέσο σκάφος κατεβαίνει κάτω με μια πότζα… Το πρόβλημα ξεκινάει από την IOC και τις ατζέντες που επιβάλει στα αθλήματα. Π.χ. ίσο αριθμό συμμετοχής άντρες-γυναίκες που είναι αδύνατο για όλα τα αθλήματα γιατί πολύ απλά δεν υπάρχει η αντίστοιχη ενασχόληση στον πλανήτη λόγω της φύσης των αθλημάτων. Για παράδειγμα η ρυθμική γυμναστική μάλλον δεν μπορεί να έχει εύκολα ισόποση αντρική συμμετοχή… Και δεν πρέπει! Το πρόβλημα συνεχίζει με το πως «μεταφράζει» η world sailing  τις επιταγές της IOC με την επιλογή των κατηγοριών και των μεταλλίων. Η επιλογή των σημερινών κατηγοριών ούτε εκφράζει το άθλημα, ούτε μπορεί να δημιουργήσει μεγάλη ενασχόληση με αυτό. Ειδικά μικρές ομοσπονδίες μικρών κρατών έχουν τεράστιο πρόβλημα να ακολουθήσουν τις συνεχείς αλλαγές σε αυτές. Τόσο οικονομικά, αλλά κυρίως γιατί δεν υπάρχουν οι υποδομές (προπονητές, ειδικές εγκαταστάσεις, κλπ) για να τις καλλιεργήσουν τα σωματεία μέλη τους. Αν είχαμε σωστή διοίκηση σαν άθλημα θα είχαμε 2-3 βασικές, επιφανείς διοργανώσεις με κατηγορίες που θα εκφράζουν το βασικό ιστιοπλοϊκό σύνολο και εκεί θα έπεφτε το βάρος. Όπως γίνεται στο τένις ή το γκόλφ. Ή και άλλα αθλήματα. Το αν κάποιος πάει σε αυτό που πια έχουν γίνει οι Ολυμπιακοί, με τι σκάφος ή τι θα έκανε, δε θα τον έκαιγε. Αλλού θα ήταν τόσο τα λεφτά όσο και η δόξα. Στην τελική κόστος και πόνο τους φέρνουμε που τους αναγκάζουμε να έχουν ένα venue και κοντά στη θάλασσα για να μας κάνουν αγώνες. Το σπιράλ θανάτου συνεχίζει προφανώς και πιο κάτω από τις ομοσπονδίες, στους ομίλους, που κάθε 4 χρόνια πρέπει να σπαταλούν ένα σκασμό λεφτά για να λένε ότι κάτι κάνουν… Αντι να επενδύσουν σε κατηγορίες που θα δημιουργήσουν φυτώριο, ανάπτυξη, κάβλα και ναυτοσύνη, ειδικά στους νέους…

Προπονητές

Αυτοί οι τύποι στηρίζουν με δύσκολες συνθήκες το ότι αυτή τη στιγμή κινείται. Κόντρα σε άσχετους εφόρους, κακές διοικήσεις και γονείς που το μόνο που ξέρουν είναι να απαιτούν. Και γιατί απαιτούν; Μα γιατί πληρώνουν. Γιατί οι κακές διοικήσεις δεν έχουν φροντίσει οι όμιλοι να παρέχουν τα δέοντα οπότε η λυπητερή πάει στον μπαμπά και την μαμά… Παράλληλα, λόγω αυτού, και για να μην κατηγορήσει ο έφορος τον προπονητή ότι του έφυγαν τα παιδιά, στη θάλασσα είμαστε απλά αρεστοί… Καμία πίεση. Ειδικά δε στη στεριά καμία διάθεση για να συνετιστεί ο σκανταλιάρης. Γιατί πέρα από τον γονιό, πλέον -και μετά τα γεγονότα που ξεκίνησαν από το δικό μας χώρο- έχουμε να αντιμετωπίσουμε και το ποιος είναι offended από κάτι που είπε ή έκανε ο δάσκαλος και που παρεξηγήθηκε εσκεμμένα ή όχι… Όλοι κάνουν τη δουλειά τους φοβισμένα και στο ρελαντί. Προτιμάει κάποιος να κάψει μια προπόνηση παρά να πιέσει μια μέρα με κακό καιρό που μπορεί να χρειαστεί να φωνάξει ή να πιέσει. Πρόσφατα άκουσα και κάποιον που πάντα προσπαθεί να έχει ή κανέναν ή πάνω από έναν στο φουσκωτό, ώστε αν κάτι γίνει ή ειπωθεί να υπάρχει μάρτυρας… Το επίπεδο εκπαίδευσης με όλο αυτό; Ναι, εκεί.

Του χρόνου τον Αύγουστο να κλείσουμε διακοπές. Με σκάφος…