Μεγάλο κύμα και αρκετός αέρας είναι παραπάνω από ικανά να ζωγραφίσουν το χαμόγελο στο πρόσωπο κάθε ιστιοπλόου μόλις ποδίζει στη σημαδούρα και ξεκινούν τα πρίμα. Ατελείωτη κατηφόρα και συνεχές σερφάρισμα! Αν δεν πονάς ολόκληρος μέχρι το επόμενο σημείο στροφής, δεν έχεις δουλέψει αρκετά και ο αντίπαλος, αυτός που θα πονάει περισσότερο από εσένα -και λογικά και ο λαιμός του, θα καβατζάρει μπροστά σου.
Οι εποχές που στα πρίμα καθόμασταν και απολαμβάναμε τη βόλτα πρέπει μετά τη δεκαετία του 1970 να έχουν εκλείψει. Πλέον τα keelboats συμπεριφέρονται σαν dinghy και χρειάζεται στη συνθήκη αυτή συνεχές -σωστό- τιμόνεμα καθώς και -συντονισμενο-τράβηγμα τα πανιά (Pumping). Με αυτό το τρόπο κρατάμε το σκάφος σε ένα συνεχές πλανάρισμα και πέρα από το προφανές ότι πάμε πιο γρήγορα, σε αγώνες με χαριζόμενους χρόνους έχουμε και το πλεονέκτημα ότι «κλέβουμε» το σύστημα. Τα συστήματα καταμέτρησης εν γένει υπολογίζουν τις ταχύτητες της γάστρας του σκάφους ανάλογα με τη συνθήκη. Όχι τις ταχύτητες που αυτές κάνουν όταν τα σκάφη πλανάρουν. Όταν πλανάρεις πας πιο γρήγορα από τη ταχύτητα που ο υπολογιστής ξέρει ότι πηγαίνεις και έτσι χαρίζεις λιγότερο. Το στοίχημα τώρα είναι τί ποσοστό του χρόνου που περνάει το καταφέρνεις. Αυτός που το καταφέρνει περισσότερο και καλύτερα δύσκολα θα χάσει.
Τώρα που ξέρουμε πως να κλέψουμε το σύστημα, πάμε να δούμε πραγματικά το πως. Αρχικά -και εδώ- χρειάζεται homework πριν την εκκίνηση. Οι πιο βολικές συνθήκες για σερφάρισμα προκύπτουν μετά από κάποια αλλαγή του μόνιμου καιρού. Συνεπώς έχεις το κύμα από κάποια κατεύθυνση και τον άνεμο σε κάποια γωνία από αυτό. Αν στα όρτσα καταλάβεις κάποια μεγάλη αλλαγή, σκέψου στα πρίμα πως θα είναι πιο βολικό το κύμα για να κατέβεις το μπράτσο. Ακόμα και πριν την εκκίνηση κάνε μια δοκιμή να δεις αν το δεξίνεμο ή το αριστερίνεμο «κατεβαίνει» πιο εύκολα. Μπορεί ο λόγος να είναι ακόμα και ρεύμα που με αυτή τη συνθήκη δύσκολα αναγνωρίζεις αλλιώς.
Η γενικότερη μέθοδος με την οποία προκαλούμε το πλανάρισμα είναι στα βιβλία: Ανεβαίνουμε λίγο (το πόσο λίγο εξαρτάται από το σκάφος και θέλει προπόνηση ώστε να το βρεις) ώστε το σκάφος να ξεκινήσει το σερφάρισμα. Αφού το ξεκινήσει, ποδίζουμε αρκετά βρίσκοντας την κατηφόρα στο κύμα, τραβώντας τα πανιά απότομα. Μπορεί να ποδίσουμε αν είναι μεγάλο το κύμα ακόμα και πιο κάτω από το κατάπριμα στιγμιαία πράγμα που μας βοηθά πολύ στο VMG. Στη συνέχεια, όταν νιώθουμε ότι το σκάφος ξεκινάει και ζορίζεται (συνήθως χαμηλά στη κοιλάδα του κύματος ή την επόμενη ανηφόρα) πρέπει να μην το αφήσουμε και πάλι να ορτσάρουμε να του δώσουμε πίεση να μείνει στο πλανάρισμα και να ανέβει και τη ράχη του επόμενου κύματος….για να επαναλάβουμε τα ίδια. Λέγοντας τράβηγμα εννοούμε προφανώς τη μαίστρα αλλά και το μπαλόνι. Θα πάρουμε και τη σταβέντο ώστε να μην παίξει (όχι παραπάνω) αλλά πολύ και τη σοφράνο στο πόδισμα…για να τη λασκάρουμε με το που θα νιώσουμε και πάλι το σκάφος να ορτσάρει. Γενικά πρέπει πάντα να κοιτάμε και να ψάχνουμε το επόμενο κύμα. Μην αφήνουμε τη ταχύτητα να ροκανίζεται πολύ και νιώθουμε ότι δεν είμαστε ζωντανοί μέσα στη κοιλάδα του κύματος. Ιδανικά οι κινήσεις πρέπει να γίνονται αυτόματα βλέποντας τι κάνει η πλώρη και το σκάφος αλλά πάντα βοηθάει κάποιος να μιλάει και να δίνει το ρυθμό. Συνεπώς εδώ μιλάμε για μια κατάσταση που δε θα πρέπει να φοβόμαστε αν δεν βλέπουμε τις γωνίες που έχουμε σαν target για την optimum VMG γωνία. Αν έχουμε το σκάφος σε ένα συνεχές σερφάρισμα πάμε πολύ πιο γρήγορα γενικά και δεν πρέπει να εγκλωβιζόμαστε σε νούμερα. Ίσως να κάνουμε κάποια παραπάνω μέτρα αλλά αν είμαστε συνέχεια «στον αφρό» θα φτάσουμε κάτω πιο γρήγορα.
Κάτι που πρέπει να γνωρίζουμε είναι ότι το τράβηγμα δεν είναι δίχως αύριο. Σε αγώνες με κριτές αν τραβάμε πάνω από μια φορά ανα κύμα θα μας σφυρίξουν. Αντίστοιχα, ρισκάρουμε να μας κάνει ο αντίπαλος ένσταση σε άλλους αγώνες αν το κάνουμε και μας δει. Το ταυτόχρονο τράβηγμα μαίστρας και μπαλονιού θεωρείται ένα τράβηγμα και δεν είναι ενστάσιμο. Πρέπει λοιπόν το τράβηγμα να γίνεται με φειδώ, μελετημένα και μόνο για να προκαλέσει το σερφάρισμα και όχι την ώρα της κατηφόρας. Παράλληλα είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι το πλήρωμα έχει αλλάξει mode και πλέον είναι σημαντική και η διατήρηση των δυνάμεων, ειδικά σε μεγάλα σκέλη ανοικτής θαλάσσης. Εκεί χρειάζονται και βάρδιες σε όσους δουλεύουν πανιά και βίτζια.
Διαβάζοντας τα παραπάνω λίγα θα καταλάβεις αν δεν το έχεις κάνει στη πράξη. Χρειάζεται συντονισμός της ομάδας και προπόνηση για να καταφέρνεις να είσαι πλαναριστός σε μεγάλο ποσοστό του χρόνου. Την επόμενη φορά που έχεις μια πρόγνωση για αέρα και κύμα οργάνωσε προπόνηση και κάνε ένα μεγάλο μπράτσο πρίμα ώστε να συντονιστείς με την ομάδα μέχρι να νιώσεις ότι το έχετε εύκολα. Μπόνους σε αυτό είναι η ευκολία που θα αποκτήσεις στη πότζα με αέρα. Γνωρίζοντας το πως θα κάνεις το σκάφος σου να σερφάρει εύκολα και να έχεις έλεγχο στη φάση, πλέον οι πότζες με αέρα θα είναι παιχνιδάκι. Αρκεί να επιλέξεις ένα καλό κύμα, να ξεκινήσεις το σερφάρισμα και την ώρα που το σκάφος σερφάρει, οι δυνάμεις στα πανιά είναι ελάχιστες. Κάνεις τη πότζα σου κύριος, χωρίς δράμα και ρίσκο.
